منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قرب است و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو می­رود ممدّ حیات است و چون بر می­آید مفرّح ذات. پس در هر نفس دو نعمت موجود است و بر هر نعمت شکری واجب. از دست و زبان که برآید کز عهده شکرش به درآید.  

بنده همان به که ز تقصیر خویش          عـذر بــه درگــاه خــدا آورد

ورنــه سـزاوار خـداونـدیــش             کـس نـتـوانـد کـه بجا آورد

دقيقاً همين است. ما هرگز نمي­توانيم حقّ ربوبيّت خداوندمتعال را به­جاي آوريم و به هرحال ما در كوتاهي و تقصير هستيم. چون چنين هست بايد استغفار كنيم و از خداي متعال پوزش بطلبيم و آمرزش تمنا كنيم تا ما را بيامرزد و ببخشايد و دگر بار به لطف خودش پاكيزه كند و خداي متعال  اين نويد را داده است كه «قابل التوبه» است. يعني پذيرنده بازگشت ماست و توبه ما را قبول مي كند و فرموده است: «توبوا الي الله» و به سوي خدا برگرديد و خداوند در لسان انبياء و اولياء و زبان وحي به ما فرموده است كه: «استغفار كنيد و از من آمرزش بطلبيد من هم آمرزنده هستم و مي­بخشم و مي­آمرزم و باكي نداشته باشيد هر ‌آنچه هستيد باز آييد».

استغفار در فرهنگ قرآن و عترت جايگاه خاصي دارد. استغفار جبران­كننده بسياري از نمرات منفي ما در امتحان الهي است. بسياري از نكبت­هايي كه در زندگي به ما رو مي­كند، ما را گرفتار مي­كند و در خود مي­پيچاند و افسرده و محزون       مي­سازد، با استغفار قابل حل و جبران است و مي­توان از استغفار بهره برد. 

در روايات ما آمده است: اگر روزي شما تنگ شد و زندگي بر شما مشكل شد استغفار كنيد. استغفار در حقيقت داروي هر دردي است. چون نتيجه استغفار، عنايت و رحمت خداوند به ما مي­باشد و نتيجه عنايت و رحمت خداوند به ما اين است كه به زندگي ما بركت ببخشد و درهاي جديدي از پيروزي و ظفرمندي و اوضاع بهتر بر ما گشوده شود. پس استغفار بسيار بسيار خوب است.

اما استغفار بايد در حقيقت با دل پشيمان و پريشان از عظمت گناه بوده باشد. وليكن اگر قرار باشد هم با زبان استغفار كنيم و هم به عمل، تداوم رفتار ناشايست و گنه كار خود را داشته باشيم؛ اين نه تنها سودمند نيست بلكه بسيار بسيار دشوار كننده شرايط سخت ما مي­باشد.

حديثي كه در اين كوته سخن براي شما مي­خوانم از عليّ­بن موسي الرضا، امام هشتم، سلطان طوس(علیه­السّلام)       مي­باشد.

قال الرضا(عليه­السّلام): «مَنِ اسْتَغْفَرَ بِلِسَانِهِ وَ لَمْ يَنْدَمْ بِقَلْبِهِ فَقَدِ اسْتَهَزَأَ بِنَفْسِهِ». «هر كس به زبان خويش  استغفار     مي­طلبد، در حالي كه دل او پشيمان نيست، گويا خود را مسخره كرده است». (بحار الانوار، جلد 11، صفحه 356)

پس از خدا بخواهيم كه توفيق بدهد از صميم جان با حالت واقعاً پشيمان و دلي سوزان و اشكي ريزان كه ما را بيامرزد و ببخشايد.  

“اَسْتَغْفِرُاللَّهَ الَّذى لا اِلهَ اِلاّ هُوَ الْحَىُّ الْقَيُّومُ الرَّحْمنُ الرَّحيمُ ذُو الْجَلاَلِ وَ الْإِكْرَامِ‏ وَ اَتُوبُ اِلَيْهِ”