دوستان عزیز را مهمان کنم به یک حدیث نورانی از ساحت مقدس امام حسن مجتبی(علیه­السّلام). وجود نازنین امام مجتبی(علیه­السّلام) فرمودند: «ِايَّاكُمْ عَنِ الْغَفْلَهَ» از غفلت، خودتان را دور کنید. غفلت و غفلت­زدگی، ثمره­اش این می­شود که قلب انسان، قسی بشود. وقتی قسی شده و قساوت پیدا کرد، مثل سنگ سخت شد، بستری می­شود برای ظهور بقیه گناه­ها. قلب­هایی که دچار قساوت شدند، منشأ خیر نیستند، منشأ ایمنی نیستند. یکی از ریشه­های اساسی­اش غفلت­زدگی است. غفلت به چه معنایی است؟! غفلت به معنی عدم پایش خود داشتن از ورود به ورطه معصیت و خطا. طبق بیانی که در روایات ما بیان شد. لذا امیرالمومنین(علیه­السّلام) می فرمایند که: تا جایی که می­توانید، کوه غفلت را در نفس خودتان خُرد کنید. من آثاری را عرض می­خواهم بکنم خیلی تیتروار عرض می­کنم. یکی از مواردی که امام مجتبی می­گویند از غفلت دور باشید، دلیلش این است که یک: غفلت برای انسان، خوی حیوانی می­آورد. شاید شکل ظاهر و بدن انسان، دست، پا و گوش، همه­ی این­ها باشد، ولی در فرمان قلب مومن نیست. در فرمان عقلش هم حتی نیست. چون هر دو را زوال می­کند. می­کشاند به غفلت­زدگی، تا جایی که رحم به یک بچه شش ماهه­ام نمی­کند. حادثه کربلا. و جالب این­که تاریخ تکرار هم شد و ظهور همین دواعش ملعون که بودند خیلی فیلم­ها پخش شد و شاید دیده باشید. بانویی که باردار بود به فرزندش و مولود در رحم داشت، انسان غافلی که می­آید و خوی حیوانیت به جایی می­رساند، می­آید همین دست­وپایی که باید در فرمان او باشد و در فرمان قلب و عقل او باشد و در مسیر حق حرکت کند در خلافش عمل می کند و مولود را از رحم بیرون می­آورد و ذبحش می­کند. غفلت، آثار سویی دارد. به جایی انسان را می­رساند که حق را از باطل نمی­تواند تشخیص بدهد و به جای این­که می­داند اگر به چاه بیفتد، پارگی و آسیب خواهد بود، برایش حاضر است برود در چاه و در مسیر صاف ساده حرکت نکند. به قول قرآن می­فرماید: چه بسیار انسان­هایی هستند که هرچه آیات­الهی برای­شان رو می­کنید ایمان نمی­آورند. ریشه­اش را قرآن می­گوید: اینکه تکذیب می­کنند آیات را غفلت است. امید وارم ان­شاءالله به برکت امام حسن(علیه­السّلام) قرار کنیم و عهد کنیم با امام زمان­مان که اهل غفلت نباشیم.

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته