حسادت، یکی از صفات رذیله­ ی آدمی است. قرآن مجید می­فرماید: «یکی از کسانی که ا او و شرّ او باید پناه بُرد، انسان حسود است». انسان حسود، از جهت دینی و بعد روان­شناختی، انسانی است که دائماً خود را در زندان می­بیند. لذا امیرالمؤمنین(علیه­السّلام) می­فرمایند: «انسان حسود، کسی است که در زندان حسد است و حسد، حبس روح اوست». چرا؟! چون ناراحت است از این که دیگران، دارای نعمتی هستند. لذا از آن به «شَرُّالاَمراض» تعبیر شده است.

روایتی که بسیار حائز اهمیّت و زیباست، فرمایش حضرت امیر(علیه­السّلام) است که می­فرمایند: «ما رأيت ظالما أشبه بمظلوم من الحاسدٍ» حضرت می­فرمایند: «انسان حسود، ظالمی است که خودش هم مظلوم است» انسان حسود، ظالمی است که بیش­تر شبیه مظلوم است. چطور؟! چون به واسطه­ ی حسد، خودش را به «دردسر» می­اندازد. «آرام و قرار» ندارد از این که دارای نعمتی هستند، «احساس سرگردانی» می­کند. «دل بی­قرار» دارد. «آرامش و سکون» ندارد. «غمِ پیوسته» دارد. زیاد «حسرت» می­خورد و به واسطه­ی حسرت­های زیاد، زیاد هم «گناه» می­کند. چه گناه­ هایی؟! عبارت زیبایی پیامبراکرم(صلّی ­الله ­علیه­ وآله) فرمودند که: «خداوندمتعال به موسی عمران فرموده است: انسان حسود، در حقیقت همیشه از نعمت­ هایی که من به دیگران می­دهم، ناراحت است». در حقیقت از خدا ناراحت است که چرا به فلانی نعمت دادی؟! لذا می­فرماید: انسان حسود، «خشمگین» است. «روی­گردان» است از روزی که خدا قسمت­ کرده است. این اوج بی­ادبی نسبت به پروردگارعالم است.

امیدواریم خداوندمتعال ما را از گزند این صفات رذیله­ ی اخلاقی دور کند!