اميدواريم خداوند تعالي از فيوضات و از بركات سحرهاي اين ماه مبارك رمضان همه­ ی ما و شما را بهره­ مند گرداند. ماه رمضان ماه عجيبي است. يكي از توفيقات، همين است كه در اين ماه، اين حقايق مطرح شود. سفره­ ی رحمت الهي گسترده است؛ بحث ما در مورد اخلاص است. حضرت فرمودند: «خوشا به حال چند طايفه كه يكي از اين چند طايفه آن كساني هستند كه داراي اخلاص­اند».

اخلاص را معنا كرديم. اجمالاً در ارتباط با اخلاص، آيات فراوان و روايات نوراني از حضرات معصومين در اختيار داريم. اجازه مي­خواهم يكي از آن احاديث را خدمت شما عزيزان عرض كنم. حديثي است از وجود مبارك رسول­ مكرّم اسلام كه پيامبر اين حديث را از خداوند متعال بيان مي­كند. به تعبير ما از احاديث قدسيّه است.

 قال رسول­الله(صلّي­ الله­ عليه­ وآله): قال الله عز من قائل الإخلاص سر من أسراري أستودعته قلب من أحببت من عبادی». «اخلاص، گنجي است ناپيدا از گنج­هاي من. اين اخلاص را در قلب كساني كه دوست بدارم، به وديعه مي­گذارم».

اگر تعبير به سِر كرده ­اند، اساساً سِر به چيزي مي­گويند كه بايد مستور و مكتوم بماند و در منظر مردم نباشد. معمولاً اشياء زيبا و خيلي قيمتي را براي اينكه از دستبرد دزد محفوظ بماند، در صندوقچه­ اي نگه مي­دارند و مستورش مي­كنند. يك صفت زيبا، در بعضي مواقع، سِر مي­شود؛ كه يكي از آن صفات، اخلاص است.

خدا مي­فرمايند: «الإخلاص سر من أسراري». «اين اخلاص گنجي است مخفي در ميان گنج­هاي من».  

«أستودعته قلب من أحببت  من عبادي». «من اين اخلاص را به وديعه مي­گذارم». ـ وديعه يعني امانت ـ يعني امانت مي­دهم به كساني كه دوست بدارم.

عزيزان! معلوم مي­شود هركسي نمي­تواند مخلص باشد. رسيدن به اخلاص قبلاً يك كلاسي را مي­طلبد و آن اين است كه انسان خودش را محبوب خدا كند. آن­هايي كه محبوب خدا شدند و اين امتياز نصيب آن­ها شد، قابليّت اين را پيدا مي­كنند كه صاحب صفت اخلاص هم بشوند. بنابراين كسي كه بنده مبغوض پروردگار است و منفور درگاه الهي است لايق اين­كه اين صفت را دارا شوند، نيستند.

لذا در اين­جا مي­فرمايند: «صلحت سريرته». «خوشا به حال آنان­كه داراي باطني پاكيزه ­اند». كنايه از اين است كه داراي اخلاص باشد و اين اخلاص، آثاري دارد كه يكي از مهمترين آثارش اين است كه در گفتار، اخلاق و رفتار انسان اثرگذار است.

عزيزان! شما مي­دانيد كه گفتار، اخلاق و رفتار ما ريشه در درون آدمي دارد. درون ما اگر درون پاكيزه­اي باشد، فكر انسان فكر خوبي خواهد بود. اخلاق انسان، اخلاق زيبايي خواهد بود. رفتار انسان، رفتار خوبي خواهد بود. اگر درون، داراي انگيزه الهي باشد اعمال و گفتارش هم الهي مي­شود و فكرش هم در مسير الله قرار مي­گيرد. اما خداي ناكرده،‌ اگر درون، درون خطرناكي باشد، درون آلوده­اي باشد، درون ضدّ رحمت الهي باشد، افكار، اخلاق و رفتارش هم ضدّ الهي مي­شود.

اگر وجود مبارك مولاي ما اميرمؤمنان، اين تعبير را مي­آورند: «صلحت سريرته». «خوشا به حال آنان­كه درون­شان پاكيزه است و داراي انگيزه معنوي و الهي هستند». چون درون است كه دستور را به بيرون مي­دهد. درون انسان كه پاك شد، بيرون هم پاك مي­شود اما درون اگر ناپاك باشد، بيرون هم ناپاك است. يكي از اثرات شيرين اخلاص، اين است كه چشمه­ ی حكمت در دل او جاري مي­گردد. دل وقتي نوراني شد و  داراي انگيزه الهي شد، اين ظرف قابليّت پيدا مي­كند كه محل چشمه­ هاي حكمت الهي باشد كه در يك بيان فرمود: «خوشا به حال  آنان­كه چهل روز، با اخلاص زندگي كنند». وقتي اخلاص داشتند، در بعد گفتاري و هم در بعد رفتاري، چشمه ­هاي حكمت در  قلب آن­ها ايجاد مي­شود و بر زبان­شان جاري مي­شود.

خدا را قسم مي­دهيم به حقّ مولامون، شهيد اين ماه، اميرمؤمنان، دل همه­ ی ما را منوّر به نور اخلاص و حكمت بگرداند.