در حدیثی نورانی، این طرفه کلام آمده است که: «اَلْمُؤْمِنُ قَليلُ الْكَلامِ كَثيرُ الْعَمَلِ وَ الْمُنافِقُ كَثيرُ الْكَلامِ قَليلُ الْعَمَلِ» به عمل کار برآید، به سخندانی نیست. مومن، خصلتش و رفتارش، این­گونه است که کم می­گوید و بسی عمل می­کند و منافق، پرحرف است و پر می­گوید و زیاده می­گوید، اما اهل عمل نیست. اصولا کم­گویی و گزیده­گویی هنر است. اصولا سکوت به مانند طلاست و سخن گفتن، به مانند نقره است. سمت یعنی سکوت همراه با تفکر و هضم و دوراندیشی بسیار، در روایات ما ستوده شده است و باید آدم مومن، کم بگوید و پُر و فراوان عمل کند. البته عمل نیک و رفتار نیک. ولیکن منافقان و دورویان این­گونه نیستند. به زبان فراوان اهل ادعا هستند، لافند و گزافند اما در میدان عمل کمیت­شان لنگ است و ناتوانند و کسل­ند و تنبل­ند و کاری از آن­ها ساخته نیست. باید بکوشیم کم­گو باشیم و پُرعمل و عمل ما هم عمل صالح، رفتار نیک را آمیخته کنیم، با گفتار نیک و عملا عمل ما و کار ما و رفتار ما دردی از مردمان را دوا بکند یا مرهمی بر زخم دل آنان باشد یا سنت نیکی را بجای بگذارد و نفعی برای خود ما یا مردمان در بر داشته باشد. به عمل کار برآید، به سخندانی نیست. کم­گو و گزیده­گوی چون دُر.

والسلام علیکم و رحمت­الله و برکاته