سلام عرض می­کنم. ان­شاءالله که طاعات و عبادات­تان قبول باشد.

یکی از اصحاب امام صادق(علیه­السّلام) شخصی است به نام شقران، می­گوید: یک وقتی من مشروب خورده بودم و مست بودم. در کوچه­های مدینه می­رفتم. در همان حالت مستی دیدم که وجود نازنین امام صادق(علیه­السّلام) از روبه­روی من دارند می­آیند. مستی از سرم پرید. شرمگین و خجالت­زده که چطور من در این حالت با امامم با کسی که خودم را وام­دار او می­دانم روبه­رو بشوم. از ترسم یک پستویی پیدا کردم و درش پنهان شدم. وجود مقدس امام صادق(علیه­السّلام) رسیدند به من و ایستادند و من رو صدا زدند. دوتا نکته به من فرمودند: نکته اول: در هیج حالتی از ما رو برنگردانید که رو برگرداند از اهل بیت(علیهم­السّلام) از هرگناهی بدتر است.

اما نکته دوم که قابل توجه و حائز اهمیت است، حدیثم ساده است و خیلی راحت می­توانید حفظ کنید. فرمود: یا شقران! «ان الحسن من کل احدٍ حسن و اندک منک احسن لمکانک منا و ان القبیح و انه منک اقبح» شقران! این را بدان کار خوب، از همه خوب است. هرکس صدقه بدهد خوب است، هرکس نماز بخواند خوب است، هرکس یتیم­نوازی کند خوب است و هرکس انفاق کند خوب است اما از تو بهتر است. بخاطر انتصابی که به ما داری. کار زشت هم از همه زشت است. هرکس دزدی کند و دروغ بگوید بد است، هرکس غیبت کند بد است هرکس تهمت بزند بد است اما از شما بدتر است، چون شما منتصب به ما هستید. این که شما منتصب به مایید، در روایت دیگر معنا شده است. فرمود: از امام صادق(علیه­السّلام) اگر مردم از شما کار خوب ببینند می­گویند: این تحت تربیت امام صادق است. وقتی می­گویند این تربیت ماست که در عمل شما خودش را دارد نشان می­دهد. کاش ما همیشه بتوانیم زینت اهل­بیت باشیم. فرمودند: زینت ما باشید. مایه ننگ و عار ما نباشید. مردم باید در عمل ما اعتقاد ما را ببینند. اعتقاد را نباید بر سر زبان فریاد زد. من به یک مجموعه­ای باور اعتقاد دارم. یک چیزهایی را پذیرفته­ام. محبت و ولایت اهل­بیت(علیهم­السّلام)، تنظیم رفتارهای خودم در چارچوب اهل­بیت، این­ها را پذیرفته­ام. اما نمی­توانم به صرف بیان، با زبان، مردم را دعوت کنم به آن­چه که پذیرفته­ام. زمانی مردم از من می­پذیرند که ببیند به آن­چه بر زبان جاری می­کنم خودم هم عاملم. طوری نشود ماهایی که بعضاً نشانه­های دین­داری داریم، بخواهیم یا نخواهیم بالاخره البته من نمی­خواهم بگوییم ماها دین­دارتریم. ابداً من همچین ادعایی را نمی­خواهم مطرح کنم اما بالاخره یک­سری ظواهری را مردم نشانه دین­داران می­دانند. نباید در رفتار ماهایی که این نشانه­ها را داریم در ظاهرمان چیزهایی باشد که موجب ناراحتی امامان­مان بشود و باعث بشود که ضد تبلیغی باشیم برای دین­مان. فرمود: مردم را با رفتارهای­تان دعوت به دین کنید نه با زبان­های­تان. امیدوارم که همیشه مایه­ی زینت اهل­بیت(علیهم­السّلام) باشیم.امیرالمومنین علی علیه السلام در حکمت ۹۰ بخش حکمت‌های نهج البلاغه تعبیر بسیار زیبایی دارند که بین این دو حالت است: الفقیه کل الفقیه من لم یقنِّتِ الناسَ من رحمه الله و مَن لَم یومِنهُ مکر الله. کسانی دین را خوب و کمال و تمام فهمیده‌اند که نه مردم را از رحمت الهی ناامید کنند و نه به آن‌ها اطمینان بدهند که خیالتان راحت، خداوند کاری ندارد و عبادت و بندگی خیلی ضروری نیست. این حالت را حالت خوف و رجا می‌گویند.
در شب‌های ماه مبارک رمضان دعای افتتاح می‌خوانیم. در این دعا به ما آموخته‌اند خداوند متعال را این‌گونه صدا بزنیم و توصیف کنیم: و ایقنت انت ارحم الراحمین فی موضع العفو و الرحمه؛ ولی بعد بلافاصله می‌گوییم:
و اشدُّ المعاقبین فی موضع النکال و النقمه. خدا هم ارحم الراحمین است و هم اشد المعاقبین.
انسان باید کاری کند که مشمول رحمت الهی باشد و رحمت الهی هم گسترده است. ولی معنایش این نیست که فکر کنیم هر کاری کنیم مهم نیست و خدا قطعا ما را می‌آمرزد. در روایت‌های اهل بیت یکی از گناهان کبیره‌ای که شاید فراوان شنیده باشید الیأس من روح الله است؛ ناامیدی انسان ازرحمت الهی ازگناهان کبیره است.امابلافاصله افزوده‌اند که یکی دیگر از گناهان کبیره الأمن من مکر الله است؛ این که انسان بگوید حتما آمرزیده‌ایم و هر کاری، هر گناهی، هر خطایی کنیم خدا با ما کاری ندارد.
به تعبیر یکی از اساتید بزرگوار، شیطان دو وسوسه دارد و یکی از وسوسه‌هایش این است که توبه را برای ما بزرگ جلوه می‌دهد تا جرأت نکنیم نزدیکش شویم. حتی در فصل ضیافت الله افراد ناامیدی هستند که در اثر وسوسه‌های شیطانی می‌گویند ما مشمول رحمت الهی نمی‌شویم؛ توبه چنان شرایطی دارد که ما نمی‌توانیم به طرفش برویم.این وسوسه‌ی شیطانی است که توبه را بزرگ جلوه می‌دهد.توبه آن‌قدرها هم سخت نیست؛
اگر تصمیم بگیریم برگردیم خدا ارحم الراحمین است. ایقنت انک ارحم الراحمین. در مقابل، وسوسه‌ی دوم شیطان این است که گناه راکوچک جلوه می‌دهدتا آسان مرتکب گناه شویم؛این هم وسوسه‌ای شیطانی است.
در فرازی از دعای افتتاح می‌خوانیم که فلم ار مولا کریما اصبر علی عبد لئیم منک علیَّ یا رب؛مولایی ندیدم که این همه بر بنده‌ی لئیمی مثل من صبر کند.انک تدعونی فأولّی؛تو مرا صدا می‌زنی و من رو می‌گردانم. تتحبَّبُ
الیَّ فأتبغَّضُ الیک؛ محبت تو شامل حال من است و من دشمنی می‌کنم. تتودَّدُ الیَّ فَلا اقبلُ منک؛دوستی تو به طرف من می‌آید و من نمی‌پذیرم.کأَنَّ لیَ التطوُّلَ علیک؛چنان با تورفتار می‌کنم که گویی من برتو منت دارم، حال آن که ما منت‌دار پروردگار هستیم. همه‌ی نعمت‌ها از ناحیه‌ی پروردگارند. ولی فَلَم یمنَعکَ ذلک من الرحمه لی و الاحسان الیَّ و التفضُّلَ علیَّ.
بگذارید بحث را با جمله‌ای دیگر کامل کنم. روایتی است از امام صادق علیه السلام که فرمودندخداونددرقرآن کریم سه وعده به گناهکاران داده است که فقط یکی از آن‌هاهم برای نجات همه‌ی اهل آسمان وزمین کافی است. وعده‌ی اول، آیه‌ی ۲۲۲ سوره‌ی مبارکه‌ی بقره: انَّ الله یُحبُّ التوّابین و یحبُّ المتطهرین؛ یعنی خداوند توبه‌کنندگان را دوست دارد و اگرانسان توبه شکست باز نباید ناامید باشد. وعده‌ی دوم، آیه‌ی 7سوره‌ی مبارکه‌ی غافر: الذین یحملون العرش و من حوله؛ یکی از مأموریت‌های فرشتگان حامل عرش الهی که ازمقدس‌ترین فرشتگان هستنداین است که یستغفرون؛ یعنی طلب آمرزش می‌کنند. الذین یحملون العرش و من حوله یسبحون بحمد ربهم و یومنون به و یستغفرون للذین آمنوا. کارشان طلب آمرزش است. ربنا وسعت کل شیئا رحمهً و علماً فاغفر للذینَ تابوا.مأموریت این فرشتگان طلب آمرزش است.سومین وعده‌ای که امام صادق علیه السلام به
آن اشاره می‌کنند در سوره‌ی مبارکه‌ی فرقان است؛ خداوند متعال بلافاصله بعد از سخن گفتن درباره‌‌ی سه گناه سنگین قتل نفس، شرک به خدا و گرفتار فحشا شدن می‌فرماید الّا من تاب و آمن و عمل عملاً صالحا؛ اگر توبه کند اولئکَ یبدلُّ الله سیئاتهم حسنات.