شب­های ماه رمضان، یکی پس از دیگری دارند می­گذرند و تمام می­شوند. شب­های مناجات، شب­های دعای ابوحمزه و دعای افتتاح و دعای سحر… شب­هایی که دیگر، در طول سال، تکرار نمی­شوند و بر نمی­گردند. شب­های مناجات و راز و نیاز و گفت­وگو با خدا.

دعای ابوحمزه را حتما ورق زدید و خواندید و دیدید در این شب­ها. یا اگر نه… نگاهی به آن بیندازید. امام سجاد(علیه­السّلام) چگونه با خدا صحبت می­کند؟! طلبکارانه از خدا چیزی نمی­خواهد. امام سجاد با حالت التماس به خدا عرضه می­دارد: که خدایا! تو آن کسی هستی که بدون دربان، مرا به حضور خودت پذیرفتی. تو آن کسی هستی که اگر مرا بخواهی عذاب کنی، می­توانی و کسی نمی­تواند از تو سوال بپرسد. اگر هم بخواهی مرا ببخشی، می­توانی و باز هم کسی نمی­تواند از تو حساب بکشد و من می­دانم که تو، اهل بخشش هستی و من به بخشش تو و رحمت تو، امیدوارم. شب­هایی است که این دعاها و مناجات­ها، با اشک چشم­مان آمیخته می­شود و به سوی خدا بالا می­رود و امید بستیم به بخشش خدا که فرمود: «ماه رمضان، آخرش، آزادی از آتش دوزخ است» و نگاه­مان، به آن نهایت و نتیجه است. گریه می­کنیم بر آن­چه خودمان کردیم. خدا ترسناک نیست؛ اگر می­ترسیم، به این معنا نیست که خداوند، یک موجود وحشتناک است! ما بد کردیم که می­ترسیم! ما، بَد رفتار کردیم و نتیجه عمل خودمان را می­بینیم که می­ترسیم. گریه می­کنیم به امید این­که این اشک­ها، آتش جهنم را خاموش کند. یک راه حل دیگری هم می­شود پیدا کرد، که این اشک­ها، تاثیرش بیشتر بشود. این اشک­ها، نفوذش در آتش دوزخ بیشتر بشود و امید به بخشش­مان را بالاتر می­برد. مناجات­کردن، یک چیز است، مناجات­کردن یک کار است! مناجات­کردن با خدا، یک کار و یک رفتار است. حضرت رضا(علیه­السّلام) فرمودند: «يَابنَ شَبيبٍ إن كُنتَ باكِيا لِشَيءٍ فَابكِ لِلحُسَينِ بنِ عليِّ بنِ أبي طالِبٍ عليهماالسلام» برای هرچیزی خواستی گریه کنی، برای امام حسین(علیه­السّلام) گریه کن. برای دنیایت، بر امام حسین گریه کن. مناجات با خدا، برای امام حسین گریه کن. که یقین داری با اولین قطره اشکت که از چشمت جاری می­شود، فرمودند: حتی اگر به اندازه بال یک پشه، اشک از چشمت خارج بشود، خدا، همه­ی گناهان گذشته­ات را می­بخشد. ولو این­که این گناهان، به اندازه­ی کف آب روی دریاها باشد یا به اندازه­ی ریگ کف بیابان­ها باشد؛ خدا همه را می­بخشد. آینده­ات را هم تضمین کرده است. فرمود: قطره­ی اشک بر امام حسین(علیه­السّلام) ضمانت می­کند که تو موفق به توبه خواهی شد و بخشیده از این دنیا خواهی رفت. چقدر خوب است که بتوانیم از فرصت­ها، نهایت استفاده را بکنیم. سَرِ سفره­ی ابوحمزه، سَرِ سفره­ی دعای افتتاح و دعای سحر، اشک بر امام حسین(علیه­السّلام) بریزیم.

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته