شما وقتی یک نفر را دوست داری، برایش هدیه می­خری. این هدیه، ملاکی است برای سنجش میزان علاقه شما به فرد مقابل. هرچه این هدیه گرانبهاتر باشد، نشانه عمق علاقه شما به فرد مقابل است. البته یک ربط دیگری هم باید داشته باشد. آن هم میزان توان شماست. اگر شما در حد توان خودت تلاشی کردی ولو این تلاش شما شد یک شاخه گل. نشانه تمام اهمیت و علاقه شما به فرد مقابل است. حالا تصور کنید در این عالم برای خدا کی محبوب تر از وجود نازنین پیغمبر است.

آیات قرآن به ما می­گویند: خدا، پیغمبرش را ویژه دوست داشت. هیچ کس را مثل پیغمبرش دوست نداشت. افضل و اشرف و بالاترین و بالاترین آفریده خدا وجود مقدس پیغمبر است. هیچ کجای قرآن شما پیدا نمی­کنید که خدای متعال پیغمبرش را مخاطب یا محمد قرار داده باشد. هرجا خواسته با او خطاب صحبت کند. یا ایهاالنبی یا ایهاالرسول با تشریف ویژه. این ویژگی فقط برای پیغمبر است.

 در قرآن به جان او سوگند می­خورد. در قرآن به او می فرماید: تو برو جلو، حواس­مان به تو است. در قرآن به او تضمین می­دهد. وقتی که به او تهمت جادوگری زدند فرمود: بنده من را به من بسپار. تو خودت را دل­چرکین و دل­آزرده نکن. تمام علاقه خدا به پیغمبر از آیات قرآن برداشت می­شود.

حالا اگر خدایی که قدرت مطلق در اختیار اوست، در کار خدا نشد ندارد… در کار خدا ناتوانی نیست. این خدایی که قدرتش بی­نهایت و بی­اندازه است، بخواهد به پیغمبری که این­طور محبوب اوست، هدیه­ای بدهد، چه می­دهد؟!  

اگر هدیه­ای را به ما معرفی کردند و گفتند فلان چیز هدیه خداست به پیغمبر(صلی­الله­علیه­وآله)، ما می­فهمیم ارزش آن هدیه را چرا؟! چون فرمود: «ارزش هدیه، به هدیه­دهنده است.»  

هدیه­دهنده کیست؟! خدا! خدایی که عرض کردم قدرت مطلق است. هدیه­گیرنده کیست؟! وجود مقدس پیغمبراکرم(صلی­الله­علیه­وآله). که خدا این همه به او علاقه دارد.

یه هدیه­ای خدا به پیغمبر(صلی­الله­علیه­وآله) داده که قطعا آن هدیه می­شود گرانبهاترین چیز. گران­مایه­ترین چیز. آن هدیه چیست؟! فرمود: «حَسَنٌ مِنّی وَ اَنَا مِنهُ اَحَبَّ الله مَن اَحَبَّه…» پیغمبر فرمود: حسن هدیه خداست به من. تمام نشانه عظمت خدا در وجود امام مجتبی است. تمام نشانه علاقه خدا به پیغمبر در وجود نازنین امام مجتبی(علیه­السّلام) است. حسینش را شنیده بودیم، حسنش زیاد در روایات ما آمده است. حسن از من است و من از حسنم.

واسلام علیکم و رحمه الله و برکاته