آغاز ماه سال عبادی شهر رمضان را با فرصت های طلایی که خداوند متعال بدون منت بر ما به ودیعه گذاشته و تقدیم کرده و قدر بدانیم. فرصت دوم، فرصت «آشتی با خدا»ست. وقتی پیغمبر خدا(صلی­الله­علیه­وآله) می­فرماید که: حلول ماه رمضان وقتی مشخص شد و حلال ماه مشخص شد، خداوند متعال به عزتش قسم خورده که درهای جهنم را ببندد و دست­وپای شیطان را در غل و زنجیر قرار ببندد و رحمت و مغفرت و آمرزش او، بی­کران… بدون و حساب و کتاب بر سر امت و بندگان، نازل بشود.«یا مَنْ سَبَقَتْ رَحْمَتُهُ غَضَبَهُ» بیاییم این ماه را فرصتی بدانیم برای رفیق­شدن با خدا. خدا خیلی زمینه­های رفاقت و دوستی و آشتی را فراهم کرده است. به تعبیری می­شود گفت که: هرکسی ماشین وجودش در این سال، یازده­ماه، راه را گم کرده بود و اصلا بلد نبود چگونه دَرِ خانه­ی خداوند بیایید، در این ماه، آن­قدر خداوند تابلوهای راهنما در مسیر گذاشته برای اعلام رفاقت و آشتی که حتی سراشیبی­هایی که ممکن است ما را به ورطه­ بکشاند، آن­ها را هم از جلوی پای­مان برداشته است. شما دوستان اهل­بیت(علیهم­السّلام) شیعه­ی امیرالمومنین هستید. سرمایه­ی ولایت، بهترین بستر برای زمینه­ی آشتی و دوستی با خداوند است و خداوند، این را برای شیعیان اهل­بیت(علیهم­السّلام) به ودیعه گذاشته و بی­منت، عنایت کرده، قدرش را بدانید!

من به داستانی اشاره کنم که یکی از اولیایی الهی می­فرماید: بنده در مصر بودم، از یک جایی عبور می­کردم، دیدم یک عقربی با سرعت در حال حرکت است. مسیر خشکی را طی کرد و به برکه­ای رسید. یک لاک­پشتی داشت از اون آب برکه گذر می­کرد و پرید روی لاک­ لاک پشت و حرکت کرد! تعجب کردم و علاقه­مند شدم ببینم این حیوان کجا دارد می­رود و مثل این­که مامور است برای کاری!  

خلاصه حرکت کرد و خودش را به آن طرف آب رساند و منم خودم را به آن­طرف آب رساندم. دیدم یک جوانی زیر یک درختی خوابیده است و یک ماری هم در بالای درخت می­خواهد پایین بیایید و معلوم است که قصد نیش­زدن این جوان را دارد. در آستانه­ی نیش زدن بود که عقرب جلو آمد و پرید به این حیوان و مار را نیش زد و مار سقط شد و این جوان از مرگ حتمی نجات پیدا کرد.

با خودم گفتم: این جوان، یک آدم معمولی نیست! خدا این عقرب را مامور داده که یک جانی از جان بندگان خود را نجات بدهد که معلوم است بنده­ی برگزیده است و یک ولیّ است از اولیای خدا. آن­قدر نشستم تا ببینم کی این از خواب بیدار می­شود! بلکه بروم دستش را ببوسم و بگویم: در حق من هم دعا کن! وقتی بالای سرش رفتم، دیدم بیدار نشد و مدتی طول کشید و آخر نگران شدم و رفتم بالای سرش بیدارش کردم! آمدم تکانش بدهم که بیدار بشود، دیدم دهانش بوی مشروب می­دهد.

تعجب کردم! خدایا! یک مشروب­خور باید مشمول لطف شما بشود؟! عقرب مامور بشود که نگذارد ماری نیشش بزند. چیه… حساب­کتاب چیه، نمی­دانم! جوان بیدار شد… قصه را بهش گفتم که جانش را مدیون این حیوان است و پرسیدم: مردانه بگو ببین که چکار کردی؟! دست به چه کاری زدی که انقدر مقبول واقع شدی که خدای متعال دارد بهت نگاه می­کند؟!

خستتون نکنم! گفتش من قرار بود یک پولی را بردارم بروم شراب بخورم. از در که آمدم بیرون، مادرم گفت: پسرم! واستا یک مقدار آب بهم بده تا وضو بگیرم… آب دادم به او.  بعد بیرون آمدم، دیدم عالِمی می­خواهد سوار مرکب بشود و گفت: جوان! می­شود مرا کمک کنی؟! او را کمک کردم و رکاب برایش گرفتم تا سوار بشود. آمدم مغازه­ی شراب­فروش، شراب را خریدم و اضافه پولی که در دستم بود را دادم به فقیر مستحق!  

آن ولی خدا می­گوید: به این نتیجه رسیدم که این آدم، به واسطه­ی اعمال، مقرَّب شده است. همان شب، هاتفی در غیب در عالم رویا به من ندا داد که: اگر این جوان مقبول شد نزد ما، به واسطه­ی آن فرصت­هایی بود که خودش و خدا اراده کرد و جلوی پایش گذاشت برای آشتی­کردن با خدا. یعنی پول­دادن به فقیر، وسیله­ای بود برای آشتی با خدا. آبی برای تامین وضوی مادر… وسیله­ای بود برای آشتی با خدا. «يَا مَنْ‏ أَظْهَرَ الْجَمِيلَ‏ وَ سَتَرَ الْقَبِيحَ‏ يَا مَنْ لَمْ يُؤَاخِذْ بِالْجَرِيرَةِ» در دعای کمیل می­خوانیم: «کَمْ مِنْ قَبیحٍ سَتَرْتَهُ وَ کَمْ مِنْ فادِحٍ مِنَ الْبَلاَّءِ اَقَلْتَهُ…»

امیدوارم ان­شاءالله خداوندمتعال، از این فرصتی که برای رفاقت با خودش در این ماه فراهم کرده، غافل نکند ما را و ما هم، آگاهانه، به دوستی و آشتی با خدا نزدیک بشویم؛ ان­شاءالله.

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته