از مولای ما حضرت مجتبی(علیه­السّلام) روایتی نقل شده است که فرمودند: «صاحِبِ النّاسَ مِثلَ ما تُحِبُّ أن يُصاحِبوكَ بِهِ» تو چگونه دوست می­داری مردم با تو رفتار کنند، چگونه با تو سخن بگویند و با تو مدارا کنند یا ادب تو را فرو ننهند و به تو احترام بگذارند؛ همان­گونه که دوست می­داری بین مردم محترم باشی و تو را احترام کنند و پاس بگذارند و مکرّم بدانند، تو نیز با مردم، همان­گونه رفتار کن!  

این حدیث امام مجتبی(علیه­السّلام) داخل در فرمول و قاعده­ی کلّی است، که از جد بزرگوارشان رسول­خدا به ما رسیده است که بر مردم، آن­چه را که بر خود نمی­پسندی، بر دیگران مپسند. اگر می­پسندی که با تو، به ادب و احترام رفتار شود، تو هم با ادب احترام با مردم برخورد کن! و هر گونه­ای که دوست داری مردم، با تو مصاحبت و رفتار داشته باشند، از مهربانی و ادب­ورزی و نیکی، تو نیز با مردم چنین باش! که با هر دستی بدهی… از همان دست می­گیری. با هر روشی که انجام بدهی… همان، برگشتش به سوی توست!

این جهان کوه است و فعل ما ندا. رفتاری که از مردم، به سوی ما بر می­گردد، پژواک آوا و صدای خود ماست. پس «اِرحَم تُرحَم» رحم کن… تا به تو رحم بشود و احترام بگذار، تا محترم بوده باشی! مهر بورز، تا مهر ببینی! ادب داشته باش… تا مردم با تو مودب باشند!  

امیدواریم که نور کلام اهل بیت(علیهم­السّلام)، مسیر سخت زندگی و بندگی ما را روشن کرده باشد به حق کریم اهل­بیت امام مجتبی(علیه­السّلام).