از مولای ما مولی­الموحدین امیرالمومنین(علیه­السّلام) حدیثی نقل شده است که می­فرمایند: «مَن كَثُرَ فِكرُهُ فِي المَعاصِي دَعَتهُ إلَيها» آن کسی که فکر خود را در معصیت و آلودگی­ها و نافرمانی­ها زیاد مشغول کند، همین فکر زیاد در گناهان، او را وادار می­کند و می­کشاند به گنهکاری. در حدیثی دیگری از امیرالمونین(علیه­السّلام) سوال شده است که: فکر گناه، گناه است و عقوبت دارد؟! فرمودند: نه، عقوبت ندارد! اما اگر در برون خانه، آتشی افروختید که در و دیوار را نسوخت، حداقل این است که از دود او، در و دیوار اندود و سیاه خواهد شد و دلی که به گناهان فکر بکند، دلی سیاه و تباه خواهد شد. از امام رضا(علیه­السّلام) نیز همین مضمون آمده است که: کسی که به گناهان فکر بکند، همین فکر گناهان، آدمی را می­کشاند تا به جایی که به گناه وادار بشود و آلوده کند خویش را.

بنابراین، حاصل کلام امیرالمونین و حضرت رضا(علیهم­السّلام) که درود خدا بر هردوی آن­ها باد، این است که ما باید بپرهیزیم و مراقبت کنیم، اندیشه و فکر خود را! که حتی فکر گناه را هم نکنیم و می­شود… با تمرین، این کار می­شود! ما فکر نجاست­خواری نمی­کنیم؛ فکر خوردن آتش و گلوله­های آتش را نمی­کنیم؛ چون می­دانیم آلوده است! هیچ­گاه یک انسان عاقل و باخرد، فکر نمی­کند که مثلا چند مقداری لجن بخورد. حتی به ذهنش هم خطور نمی­کند. چون می­داند که لجن، آلودگی و نجاست است. بنابراین حتی فکر و تصورش را هم نمی­کند. باید به جایی برسیم و بدانیم که همه­ی گناهان، از لجن هم لجن­تر و آلوده­تر هستند و از آتش هم، سوزاننده­تر است. بنابراین فکر گناه نکنیم تا این هوس و فکری که در ذهن تکرار می­شود و تشدید می­شود، ما را کم­کمک نلغزاند و نکشاند به بیابان برهوت معصیت­زدگی و آلودگی و تردامنی و در نهایت، خسران و پشیمانی!

ای دهنده­ی عقل­ها، فریادرس! خدایا تو، دل و فکر و ذهن ما را، از فکر و تصور گناه، باز دار! موفق باشید.