عرض سلام و ادب و احترام و آرزوی قبولی طاعات و عبادات برای همه­ی شما بینندگان عزیز دارم!

اسلام، تا به این­جا، اگر رسیده و این دین، اگر پا گرفته و امروز شاخ و برگ و ثمر داده است، قطعا در مسیر ناهموار خودش و پرتلاطم خود، مدیون اشخاصی است که زحمات آن­ها و جان­فشانی­های آن­ها، ایثار و گذشت آن­ها، این درخت و این نهال را اولاً آبیاری کرده و امروز به درختی تنومند تبدیل کرده است.

یکی از اشخاصی که ما بسیار وامدار اوییم، در اسلام­مان… در عقیده­مان و در باورمان، وجود نازنین حضرت خدیجه­کبری اُمُّ­المومنین(سلام­الله­علیها) است. جای تاسف دارد که بگوییم: آن­چنان که باید و شاید، به این بزرگوار پرداخته نشده است. آن­چنان که باید و شاید، از این بزرگوار گفته و نوشته نشده است. تا جایی که همین الان با هزار تاسف شما اگر کلمه­ی اُمُّ­المؤمنین را تنها به کار ببرید، اولاً ذهن کسی به سمت وجود نازنین حضرت خدیجه­کبری(سلام­الله­علیها) نمی­رود. با وجود این­که اوّل کسی است که شرافت پیدا کرد و این واژه و اُمُّ­المؤمنین شد و اولین همسر برای وجود نازنین رسول­خدا بود.

در روایتی است که کسی نسبت به خدیجه­کبری جسارتی کرد و پیامبرخدا(صلی­الله­علیه­وآله) این­طور به او فرمودند: «َخدیجه؟! وَ اَيْنَ مِثْلُ خَدِيجَةَ صَدَّقَتْنِي حِينَ كَذَّبَنِي النَّاسُ‏ وَ وَازَرَتْنِي عَلَى دِينِ اللَّهِ وَ أَعَانَتْنِي عَلَيْهِ بِمَالِهَا» کجا مثل خدیجه­ای پیدا می­شود؟! زمانی که همه مرا تکذیب می­کردند، او بود که مرا تصدیق کرد و او بود که مرا در مسیر دین خدا یاری کرد و با مالَش، مرا و دین مرا یاری و نصرت کرد. خوب است که از حضرت خدیجه(سلام­الله­علیها) بیشتر بدانیم. ما اطلاعات­مان با هزار تاسف از حضرت خدیجه در حد نزدیک به صفر است. چیز زیادی از او نمی­دانیم. اگر می­دانستیم دروغ­هایی که ساخته و پرداخته دستگاه سقیفه است و مورخین سقیفه­باور، آن­ها را رقم زدند و جعل کردند و با تحریف تاریخ به خورد ما دادند، اینطور باور نمی­کردیم. نکاتی است و من خیلی خلاصه و تیتروار به این نکات می­پردازم. آن­چه که ما باید درباره­ی اُمُّ­المؤمنین حضرت خدیجه(سلام­الله­علیها) بدانیم.

نکته اول: این بانو، کسی است که بخاطر شدت عفت و پاکی و طهارت حتی در دوران جاهلیت به طاهره مشهور بود. گفتند که: خوش­تر آن باشد که سِرِّ دلبران، گفته آید در حدیث دیگران. من این مطالبی که می­خواهم عرض کنم در این دو سه دقیقه­ی باقی­مانده، هیچ­کدام از منابع روایی خودمان نیست. تمامی این نکات در کتب اهل­سنت و کسانی این­ها را نقل کردند که شاید در روایاتی دیگر کنایه­ای، گوشه و عدواتی نسبت به اهل­بیت(علیهم­السّلام) داشتند. اما این اقرار برای ما ارزشمند است. آن­ها نوشتند که وجود نازنین حضرت خدیجه­کبری(سلام­الله­علیها)، طاهره­ی قریش بود، سیده­ی قریش بود. حتی در دوران جاهلیت از او به شرافت و بزرگی یاد می­شد. کسی بود که در عنفوان جوانی، خواستگاران فراوانی داشت اما دست رد به سینه هم زد و خود، وجود مقدس پیغمبراکرم(صلی­الله­علیه­وآله) را برگزید. جالب این­جاست که مهریه­ی خودش را هم خودش به­عهده گرفت. زمانی که برخی اعتراض کردند که چه معنی می­دهد مهریه­ی مرد را زن بپردازد، وجود مقدس حضرت ابوطالب فرمود: «اگر مرد مثل برادرزاده­ی من پیدا کردید، اشکالی ندارد!»

این نکته قابل توجه است که حضرت خدیجه(سلام­الله­علیها) و پیغمبر(صلی­الله­علیه­وآله) در حالی که هر دو بیست­وپنج ساله بودند، با هم ازدواج کردند. درحالی که هردو، پیش از این، هرگز ازدواج نکرده بودند. اولین پیوند زناشویی دو زوج جوانی که پیش از این سابقه ازدواجی هم نداشتند وجود نازنین پیغمبر و حضرت خدیجه این پیمان بود. نکته این است که حضرت خدیجه، تنها بانویی است که در بین همسران پیغمبر که صاحب اولاد شد وخداوند گنجینه بزرگ خودش، کوثر خودش وجود نازنین حضرت زهرا(سلام­الله­علیها) را به او داد.

در بین همسران پیغمبر، هیچ کدام یا اولاددار نشدند به جهت اینکه نازا بودند یا اولاددار نشدند به جهت این­که در سن­وسالی نبودند که بتوانند حامله بشوند. یاد و نام خاطره وجود مقدس خدیجه­کبری هیچ گاه از ذهن پیغمبر پاک نشد.

نکته پایانی: گرچه بیش از این­ها باید از این بانوی پاک گفت، اما نکته­ی پایانی، او کسی است که امام صادق(علیه­الّسلام) فرمود: فردای قیامت، در اعراف -که گذرگاهی است بر پل صراط- می­ایستد در کنار ائمه(علیهم­السّلام)، در کنار جعفرطیار و حمزه سیدالشهداء. او باید به شیعیانش، به کسانی که او را می­شناسند، اجازه­ی

عبور از اعراف و ورود به بهشت را بدهد. ما به خدیجه­کبری(سلام­الله­علیها) مدیون هستیم. هم در دینی که امروز داریم و به او مجتاجیم برای فردا، در قیامتی که در پیش داریم.

والسلام علیکم و رحمه الله و برکاته