در برنامه قبلي متذكّر شديم كه وجود مبارک اميرمؤمنان، هشت صفت را نقل مي­كنند تحت عنوان «طوبي» يعني: «خوشا به حال افرادي كه صاحب اين صفات زيباي اخلاقي و تربيتي هستند» كه يكي از اين­ها، عبارت است از «كسب حلال».

من اجازه مي­خواهم كه در ادامه بحث قبل چون ماه رمضان است و موسم، موسم دعاست بيان كنم كه: خيلي­ ها از قشر جوانان بزرگوار و حتي غير جوانان، سؤال مي­كنند كه چه كنيم تا دعاي ما مستجاب شود و وقتي ما در حق فرزند، برادر، والدين و مؤمنين دعا می­كنيم، گاهي اين دعاها با كندي به اجابت مي­رسد و گاهي اصلاً مستجاب نمي­شود. آيا علّتي دارد؟!

 شايد يكي از اين جواب­ها اين باشد كه: اجابت دعا شرايطي دارد. يكي از شرايط اجابت دعا، لقمه حلال است. صريح بعضي از بيانات نوراني معصومين(صلوات­ الله­ عليهم­ اجمعين) اين است كه اگر مي­خواهيد دعايتان مستجاب شود، سعي كنيد كسب خود را طاهر، حلال و پاكيزه كنيد. وقتي من توجه به كسبم نداشته باشم و از هر راهي نان به ­دست آورم، انتظار استجابت دعا را نداشته باشم. اگر انتظار اجابت دعا را داريم، بايد مقدّمات استجابت دعا را فراهم كنيم كه يكي از آن لقمه حلال است. در حديثي نوراني  از وجود مبارک خاتم الانبياء، محمدبن عبدلله(صلّي ­الله ­عليه­ و­آله) مي­فرمايند: «مَنْ أَحَبَّ أَنْ یُسْتَجَابَ دُعَاؤُهُ فَلْیُطَیِّبْ مَطْعَمَهُ‏ وَ کَسْبَهُ». «كسي كه دوست دارد دعايش مستجاب شود كسب و طعامش را پاک و پاكيزه كند».

البتّه همه خواهان اين هستند كه وقتي مي­گويند: «يا الله»! از محضر ربوبي صدا بيايد: «لبيك عبدي» چه مي­خواهي؟! كسي كه مي­خواهد دعايش مستجاب شود، باید كسب و طعامش را پاك و پاكيزه كند. مي­دانيد كه طعام پاک، از راه كسب پاک به­ دست مي­ آيد. مرحوم كليني در كتاب شريف كافي فرمودند كه امام صادق(عليه­السّلام) نظير اين سخن جدّشان را فرمودند: «مَنْ سَرَّهُ أَنْ یُسْتَجَابَ دُعَاؤُهُ فَلْیُطَیِّبْ مَکْسَبَهُ». «كسي كه دوست داشته باشد دعوت و دعايش مستجاب شود، سعي كند كسبش را پاكيزه قرار  دهد».

و اما در ادامه­ ی صفاتي كه مولا اميرمؤمنان(علیه­السّلام) فرمودند: «صَلَحَتْ سَرِيرَتُهُ». «خوشا به حال آن كسي كه باطن او با صلاح باشد». مراد از اين بيان نوراني چيست؟! «سريره» به «درون» مي­گويند و «صَلَحَت» هم صالح بودن است. يعني درون او صالح و پاكيزه باشد.  ظاهراً مراد از اين­كه درون پاكيزه باشد، اين است كه داراي اخلاص باشد.

عزيزان مي­دانيد يكي از كلاس­ هاي بسيار مهم اخلاقي كه شايد بتوان گفت زيربنا و زيرمجموعه­ ی همه­ ی مكارم، همه­ ی فضايل و همه­ ی خوبي­ هاست، «مبحث اخلاص» است. «اخلاص در نيّت». شما مي­دانيد انسان وقتي كه اراده­ ی كاري را مي­كند، اين اراده انگيزه مي­خواهد. گاهي اين انگيزه، الهي و گاهي غيرالهي است. چه وقت باطن طاهر و پاكيزه       مي­شود؟! آن زمان كه آن انگيزه­اي كه در كنار اراده دارد، براي خدا باشد و بس. نيّت براي رضاي حضرت حق، محبّت خدايي، خشنودي پروردگار، براي خدا و به خاطر خدا باشد.

اگر انگيزه اراده كار ـ براي خدا ـ آن كار را «اخلاص» مي­گويند و صاحب آن را «مخلص». كه اخلاص، كلاس بسيار بزرگي است كه فرمود: كبريت احمري است كه به هركس ندهندش. خوشا به حال آنان كه مخلصند.

ان­شاءالله در اين رابطه در برنامه­ ی بعدي، به شرط حيات و توفيق الهي نكاتي را به سمع مبارک شما خواهم رساند.