جمله­ ی ديگر از جملات نوراني و حكيمانه اميرمؤمنان(علیه­السّلام) اين است كه فرمودند: «وَ أَنْفَقَ الْفَضْلَ مِنْ مَالِهِ». خوشا به حال آن كسي كه از آنچه خداوند از مال دنيا در اختيار او قرار داده ـ آنچه كه بيش از نيازدارد ـ را درمسير انفاق قرار دهد.

عزيزان توجه داريد كه يكي از آموزه­هاي ديني و تربيتي ما كه اثرات اجتماعي فراواني دارد بحث انفاق است. آن­قدر راجع به انفاق به ما سفارش شده كه شايد كمتر موضوع اخلاقي باشد كه اين­قدر روايات و آيات در مورد آن داشته باشيم. قرآن در آيات متعددي بحث انفاق را مطرح  فرموده است. با چه انگيزه­ هاي انفاق را انجام دهيم و به چه كساني و از چه مالي و چگونه بايد انفاق را انجام داد؟!

تمام اين­ها، بحث دامنه ­داري است كه اگر در رابطه با انفاق آيات و روايات را جمع كنيم، شايد كتاب­ ها بشود. اجمالاً قرآن در رابطه با انفاق يك آيه عجيبي دارد كه به نظر من تشويقي بالاتر از اين در قرآن وجود نداشته باشد كه مي­فرمايد: «مَّثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنبُلَةٍ مِّئَةُ حَبَّةٍ وَاللّهُ يُضَاعِفُ لِمَن يَشَاءُ».(سوره بقره، آيه 261) «مَثَل آن­ها، مَثَل كساني است كه در راه خدا انفاق مي­كنند».

عزيزان عنايت كنيد كه كلمه «في سبيل الله» پيام مهمي دارد. انفاقي كه في سبيل الله باشد، حتي اگر كم هم باشد، پيش خدا بزرگ است و اگر زياد باشد، اما في سبيل الله نباشد، به اندازه كم هم ارزش ندارد.

 آن كسی كه انفاق في سبيل الله انجام دهد، خداوند مي­فرمايد: «مَثل اين افراد مَثل آن كسي است كه دانه ­اي را زيرزمين قرار مي­دهند و اين دانه مبدّل به هفت خوشه و هرخوشه­ اي هفتصد دانه مي­شود».

خداي متعال با كسي كه انفاق مي­كند، اين­گونه معامله مي­كند. يعني يك دينار و درهم او را مي­گيرد و هفتصد برابر    مي­كند. اين نشان دهنده­ی عظمت انفاق است و اين است كه مردم در امور مالي به فكر ديگران باشند، ‌غم ديگران را بخورند، براي ديگران قدمي بردارند، دلي را شاد كنند، نسخه اي را بپيچند، اگر انسان اين وظيفه را انجام دهد، شايد در جامعه، اين­قدر مشكلات اقتصادي به وجود نیاید.

آيات و روايات متعددي از حضرات معصومين در اين رابطه داريم كه يكي از آن  روايات همين بيان نوراني اميرمؤمنان(علیه­السّلام) است. در اين فراز به اين جمله رسيديم كه «وَ أَنْفَقَ الْفَضْلَ مِنْ مَالِهِ».

از آنچه خدا به او مرحمت كرده و آنچه كه زائد بر مايحتاجش ماند ـ يعني به اندازه ­ی نيازش از مالش بردارد و زندگي آبرومندانه ­ی خود را تأمين كند و آنچه كه اضافه ماند ـ را در راه خدا و في سبيل الله عنايت كند.

لذا مي­بينيم سيره­ ی نوراني اهل­بيت اين­چنين است. نه تنها در آيات و روايات، بلكه در سيره­ ی نوراني اهل­بيت هم همين­طوراست. در سوره­ ی مباركه­ ی دهر(‌الانسان)‌ خداي متعال، اهل­بيت را اين­گونه ياد مي­كند: «و يُطِعموُنَ الطَّعامَ عَلى حُبِّه مِسكيناً وَ يَتيماً وَ أَسيراً  إِنَّما نُطعِمُكُم لِوَجهِ الله لا نُريدُ مِنكُم جَزاءً وَ لا شَكوُراً». كه اشاره دارد به آن داستاني كه حسنين(علیهم ­السّلام) بيمار گشتند و اميرمؤمنان و صديقه­ طاهره نذر فرمودند كه سه روز روزه بگيرند. هر سه شب وقتي سفره باز مي­شد كه افطاري ميل كنند، يك شب اسير، يك شب مسكين و يك شب يتيم آمده و هرچه در سفره داشتند، «لوجه الله» دادند. اين است كه قرآن به عنوان سند فضيلت در سوره مباركه الانسان از اين داستان ياد مي­كند.

خداي تعالي به حق شهيد اين ماه، اميرمؤمنين و مولود اين ماه، امام مجتبي(علیه­السّلام) ما را با اين حقايق آشنا بفرماید.