جمله­ ی ديگر كه بسيار حائز اهميت است و در ميان صفات هشتگانه درخشندگي ويژه­اي دارد و حضرت در صدر اين عبارت­ ها، فرموده «‌طوبي». «خوشا به حال كساني كه خود را از كلام زائد و فزون نگه بدارند». به تعبير ديگر مالك و حافظ زبان باشند. يعني مراقب باشند هر سخني و هر كلامي را نگويند.

«وامسك الفضل من كلامه».  آنچه كه در كلام و گفتار زيادي است ـ مراد از زيادي، بي­ معنا، بي­ فايده، بيهوده، بي­ نتيجه و احياناً ركيك و ناپسند و زشت باشد ـ خوشا به حال كساني كه كلام­شان از اين فزونات در امان باشد، دهان خود را نگه دارند، از كلمات فزون و زائد امساك كند.

مي­دانيد كه اگر انسان، مالك زبان خود باشد، از خيلي از آلودگي­ ها، مصون مي­ماند و برعكس، اگر انسان زبان را كنترل نكند، ريشه­ ی بدبختي­ ها برايش ايجاد مي­شود. پاره­ اي از گناهان ما، زاييده­ ی زبان است. مانند: دروغ، غيبت، ‌تهمت، افترا، سخن چيني، دو به هم­زني و رذائل ديگري كه نوعاً مربوط به زبان است، همگي زاييده­ ی زبان است.

اگر اين بيان را شنيده باشيد كه فرمودند: «اگر كسي زبانش را حفظ كند، از خيلي از آفات سالم مي­ماند»، حرف صحيحي است. آن­هايي كه هنر را در اين بدانند كه سخن نگويند و اگر بنا شد سخن بگويند كلامي استدلالي، صحيح، متقن، الهي، قرآني و روايي بگويند.

و لذا در اين زمينه، روايات و آيات عديده­اي داريم. اينك اشاره مي­كنيم به اين بيان حكيمانه كه لقمان حكيم به فرزندش فرمودند: «پسرم! اگر بداني حرف زدن به اندازه ­ی نقره ارزش دارد، يعني به ازاي سخن گفتن تو نقره بدهند، به ازاي سكوت تو طلا مي­دهند». يعني ارزش سكوت، به اندازه­ ی طلا است. البتّه اين بدان معنا نيست كه هميشه سكوت اختيار كني. بيان نوراني حضرت اين است: «وامسك الفضل من كلامه». يعني: «سخن بگويد، ولي از آنچه كه زائد و فزون و بي معنا است و احياناً ركيك است خودداري كنید». نه اينكه سكوت كنید! بلكه بايد حرف بزنید اما حرف­هاي صحيح.

در اين رابطه، روايات زيادي است از جمله روايتي از وجود مبارك خاتم الانبياء حضرت محمد(صلّي­ا لله­ عليه ­و­آله) فرمودند: «لا یَسلَمُ أحَدٌ مِنَ الذُّنوبِ حَتَّی یَخزُنَ لِسانَهُ». «هيچ انساني از گناه سالم نمي­ماند، مگر اين­كه زبانش را در خزينه­ی دهان حبس كند».

خزينه به جايي گويند كه چيزي در آن محافظت و نگه­داري شود. «از گناه سالم نمي­ماند، مگر انساني كه زبانش را در خزينه­ی دهان نگه دارد».

بياني از كلمات قصار اميرمؤمنان درنهج البلاغه كه مي­فرمايند: «لا يستقيم إيمان عبد حتى يستقيم قلبه و لا يستقيم قلبه حتى يستقيم لسانه». ايمان انسان، استوار نمي­شود و در درون ريشه نمي­دواند، مگر اين­كه قلب او مستقيم باشد. اگر قلب مستقيم باشد، ايمان هم مستقيم است و قلب مستقيم نمي­شود، مگر اين­كه زبان، مستقيم شود». يعني ايمان به قلب مربوط است و قلب هم به زبان مربوط است. اگر زبان كنترل شد، قلب سالم مي­شود و وقتي قلب سالم شد، ايمان هم سالم مي­شود.

 لذا يكي از دعاهاي ما در اين ماه، بايد اين باشد كه: زبان خود را كنترل كنيم و كم سخن گفتن را تمرين كنيم. اساساً ماه مبارك رمضان، ماه تمرين است و تمرين كنيم بدی­های كلام را كنار بگذاريم. فقط آن­چه مورد رضايت پروردگار و اولياي خداوند است، آن را به زبان جاري كنيم.